Taittirīya Upaniṣad · 2.7

असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानं स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत्सुकृतम् । रसो वै सः । रसं ह्येवायं लब्ध्वानन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् । एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥

En el principio esto era lo no existente; de ello nació lo existente. Eso se hizo a sí mismo; por eso se le llama «bien hecho». Lo que es ese «bien hecho» es, en verdad, la esencia [rasa]; al obtener la esencia, este [ser] llega a ser dichoso. ¿Quién, en verdad, inspiraría, quién respiraría, si esta dicha no estuviera en el espacio? Esta [dicha], en verdad, es la que da dicha. Cuando este [ser] halla un fundamento sin temor en este [Ser] invisible, sin cuerpo, indefinido, sin morada, entonces se ha vuelto sin temor. Pero cuando hace en él una pequeña separación, entonces tiene miedo. Ese [Ser] es, en verdad, el miedo de quien sabe pero no reflexiona. Acerca de ello hay también este verso.^✦