Libro III, 59 · Que toda la esperanza y confianza se ha de poner solo en Dios
Quod omnis spes et fiducia in solo Deo est figenda
Domine, quæ est fiducia mea quam in hac vita habeo, aut quod majus solatium meum ex omnibus apparentibus sub cælo? Nonne tu, Domine Deus meus, cujus misericordiæ non est numerus? Ubi mihi bene fuit sine te? Aut quando male esse potuit præsente te? Malo pauper esse propter te, quam dives sine te. Eligo potius tecum in terra peregrinari, quam sine te cælum possidere. Ubi tu, ibi cælum; atque ibi mors est atque infernus, ubi tu non es. Tu mihi in desiderio es, et ideo post te gemere et clamare et exorare necesse est. In nullo denique possum plene considere, qui in necessitatibus auxilietur opportunius, nisi in te solo Deo meo. Tu es spes mea, et fiducia mea, et consolator meus, et fidelissimus in omnibus.
Señor, ¿cuál es la confianza que tengo en esta vida, o cuál mi mayor consuelo de entre todas las cosas que aparecen bajo el cielo? ¿No eres tú, Señor Dios mío, cuyas misericordias no tienen número? ¿Dónde me fue bien sin ti? ¿O cuándo pudo irme mal estando tú presente? Prefiero ser pobre por ti antes que rico sin ti. Escojo más bien peregrinar contigo en la tierra que poseer el cielo sin ti. Donde tú estás, allí está el cielo; y allí están la muerte y el infierno donde tú no estás. Tú eres mi deseo, y por eso es menester que gima, clame y ore en pos de ti. En nadie, en fin, puedo confiar plenamente que me auxilie más oportunamente en mis necesidades, sino en ti solo, Dios mío. Tú eres mi esperanza y mi confianza, mi consolador y el más fiel en todo.
Omnes quæ sua sunt quærunt; tu salutem meam, et profectum meum solummodo prætendis et omnia in bonum mihi convertis. Et si variis tentationibus et adversitatibus exponas me, hoc totum ad utilitatem meam ordinas, qui mille modis dilectos tuos probare consuevisti. In qua probatione non minus diligi debes et laudari, quam si cælestibus consolationibus me repleres.
Todos buscan lo suyo; tú solo pretendes mi salvación y mi aprovechamiento, y todo lo conviertes en mi bien. Y aunque me expongas a diversas tentaciones y adversidades, todo lo ordenas para mi provecho, tú que sueles probar de mil maneras a tus amados. En esa prueba no debes ser menos amado y alabado que si me llenaras de consuelos celestiales.✦
Flp 2,21.
In te ergo, Domine Deus meus, pono totam spem meam et refugium; in te omnem tribulationem meam et angustiam meam constituo, quia totum infirmum et instabile invenio quidquid extra te conspicio. Non enim proderunt multi amici, neque fortes auxiliarii adjuvare poterunt, neque prudentes consiliarii responsum utile dare, neque libri Doctorum consolari, nec alia prætiosa substantia liberare, neque locus aliquis secretus contutari, si tu ipse non assistas, juves, confortes, consoleris, instruas et custodias.
En ti, pues, Señor Dios mío, pongo toda mi esperanza y mi refugio; en ti deposito toda mi tribulación y angustia, porque hallo débil e inestable todo lo que veo fuera de ti. Porque no me aprovecharán muchos amigos, ni podrán ayudarme auxiliares fuertes, ni consejeros prudentes darme una respuesta útil, ni los libros de los doctores consolarme, ni riqueza alguna preciosa librarme, ni lugar alguno secreto protegerme, si tú mismo no me asistes, ayudas, confortas, consuelas, instruyes y guardas.
Omnia namque, quæ ad pacem videntur esse et felicitatem habendam, te absente nihil sunt, nihilque felicitatis in veritate conferunt. Finis ergo omnium bonorum et altitudo vitæ et profunditas eloquiorum tu es; et in te super omnia sperare, fortissimum solatium omnium servorum tuorum. Ad te sunt oculi mei; in te confido, Deus meus; misericordiarum Pater, benedic et sanctifica animam meam benedictione cælesti, ut fiat habitatio sancta tua et sedes æternæ gloriæ tuæ, nihilque in templo tuæ dignitatis inveniatur, quod oculos tuæ majestatis offendat. Secundum multitudinem miserationum tuarum et magnitudinem bonitatis tuæ respice in me, et exaudi orationem pauperis servi tui, longe exulantis in regione umbræ mortis. Protege et conserva animam servuli tui inter tot discrimina vitæ corruptibilis, ac comitante gratia tua, dirige per viam pacis ad perpetuæ patriam felicitatis et claritatis.
Porque todas las cosas que parecen servir para tener paz y felicidad, estando tú ausente, nada son, y en verdad nada de felicidad aportan. Tú eres, pues, el fin de todos los bienes, la altura de la vida y la profundidad de las palabras; y esperar en ti sobre todas las cosas es el más fuerte consuelo de todos tus siervos. A ti se dirigen mis ojos; en ti confío, Dios mío, Padre de las misericordias. Bendice y santifica mi alma con bendición celestial, para que sea tu morada santa y el trono de tu gloria eterna, y que nada se halle en el templo de tu dignidad que ofenda los ojos de tu majestad. Según la multitud de tus misericordias y la grandeza de tu bondad, mírame y escucha la oración de tu pobre siervo, desterrado lejos, en la región de la sombra de la muerte. Protege y guarda el alma de tu humilde siervo entre tantos peligros de esta vida corruptible, y, acompañándolo tu gracia, guíalo por el camino de la paz a la patria de la felicidad y la claridad perpetuas.✦
Sal 141,8; 2 Co 1,3.
Sal 51,3; Is 9,1.
Fuente del texto original: Texto latino: The Latin Library (thelatinlibrary.com), marcado como dominio público; se han corregido sus erratas evidentes, y donde a esta edición le faltan palabras se traduce lo que dice.