Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 6.11

अस्य सोम्य महतो वृक्षस्य यो मूलेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्यो मध्येऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्योऽग्रेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेत्स एष जीवेनात्मनानुप्रभूतः पेपीयमानो मोदमानस्तिष्टति ॥

Si alguien golpeara la raíz de este gran árbol, querido mío, viviente derramaría savia; si lo golpeara en el medio, viviente derramaría savia; si lo golpeara en la copa, viviente derramaría savia. Ese [árbol], penetrado por el sí mismo viviente, bebiendo con avidez, gozoso, se mantiene en pie.^✦

अस्य यदेकां शाखां जीवो जहात्यथ सा शुष्यति द्वितीयां जहात्यथ सा शुष्यति तृतीयां जहात्यथ सा शुष्यति सर्वं जहाति सर्वः शुष्यति ॥

Si el ser vivo abandona una rama suya, ésta se seca; si abandona la segunda, ésta se seca; si abandona la tercera, ésta se seca; si lo abandona todo, todo se seca.

एवमेव खलु सोम्य विद्धीति होवाच जीवापेतं वाव किलेदं म्रियते न जीवो म्रियत इति स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदं सर्वं तत्सत्यं स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥

«Así es, querido mío, entiéndelo», dijo. «En verdad, lo privado del ser vivo muere; el ser vivo no muere». «Esa que es la sutileza: todo esto tiene eso por sí mismo; eso es lo real; ése es el Ātman; eso eres tú, Śvetaketu». «Venerable señor, que me instruya aún más». «Así sea, querido mío», dijo.