Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 8.10

य एष स्वप्ने महीयमानश्चरत्येष आत्मेति होवाचैतदमृतमभयमेतद्ब्रह्मेति स ह शान्तहृदयः प्रवव्राज स हाप्राप्यैव देवानेतद्भयं ददर्श तद्यद्यपीदꣳ शरीरमन्धं भवत्यनन्धः स भवति यदि स्राममस्रामो नैवैषोऽस्य दोषेण दुष्यति ॥

«Aquel que, venerado, se mueve en el sueño, ése es el Ātman», dijo; «éste es lo inmortal, lo sin temor; éste es el Brahman». Con el corazón sereno se fue. Sin haber llegado aún junto a los dioses, vio este peligro: «Aunque este cuerpo sea ciego, él no es ciego; si es cojo, no es cojo; no se contamina con el defecto de éste.^✦

न वधेनास्य हन्यते नास्य स्राम्येण स्रामो घ्नन्ति त्वेवैनं विच्छादयन्तीवाप्रियवेत्तेव भवत्यपि रोदितीव नाहमत्र भोग्यं पश्यामीति ॥

No es muerto con la muerte de éste, ni se vuelve cojo con la cojera de éste. Sin embargo, lo matan, lo despojan, y es como si conociera lo desagradable, como si hasta llorara. No veo aquí nada de provecho».

स समित्पाणिः पुनरेयाय तꣳ ह प्रजापतिरुवाच मघवन्यच्छान्तहृदयः प्राव्राजीः किमिच्छन्पुनरागम इति स होवाच तद्यद्यपीदं भगवः शरीरमन्धं भवत्यनन्धः स भवति यदि स्राममस्रामो नैवैषोऽस्य दोषेण दुष्यति ॥

Con la leña en la mano volvió otra vez. Prajāpati le dijo: «Maghavan, tú que partiste con el corazón sereno, ¿qué deseas para haber vuelto?». Él dijo: «Venerable señor, aunque este cuerpo sea ciego, él no es ciego; si es cojo, no es cojo; no se contamina con el defecto de éste.

न वधेनास्य हन्यते नास्य स्राम्येण स्रामो घ्नन्ति त्वेवैनं विच्छादयन्तीवाप्रियवेत्तेव भवत्यपि रोदितीव नाहमत्र भोग्यं पश्यामीत्येवमेवैष मघवन्निति होवाचैतं त्वेव ते भूयोऽनुव्याख्यास्यामि वसापराणि द्वात्रिंशतं वर्षाणीति स हापराणि द्वात्रिंशतं वर्षाण्युवास तस्मै होवाच ॥

No es muerto con la muerte de éste, ni se vuelve cojo con la cojera de éste. Sin embargo, lo matan, lo despojan, y es como si conociera lo desagradable, como si hasta llorara. No veo aquí nada de provecho». «Así es, en efecto, Maghavan», dijo [Prajāpati]. «Pero te lo explicaré de nuevo; vive [aquí] otros treinta y dos años». Vivió otros treinta y dos años. [Prajāpati] le dijo: