Taittirīya Upaniṣad · 2.2

अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवीं श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः । अन्नं हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात्सर्वौषधमुच्यते । सर्वं वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽन्नं ब्रह्मोपासते । अन्नं हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात्सर्वौषधमुच्यते । अन्नाद्भूतानि जायन्ते । जातान्यन्नेन वर्धन्ते । अद्यतेऽत्ति च भूतानि । तस्मादन्नं तदुच्यत इति । तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राण एव शिरः । व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥

En verdad, del alimento nacen las criaturas, cualesquiera que habitan la tierra. Luego viven también por el alimento, y al fin vuelven a él. El alimento, en verdad, es el primero [el mayor] de los seres; por eso se le llama «remedio universal». Quienes veneran el alimento como Brahman obtienen todo el alimento. El alimento, en verdad, es el primero de los seres; por eso se le llama «remedio universal». Del alimento nacen los seres; nacidos, crecen por el alimento. Es comido y come a los seres; por eso se le llama «alimento». Distinto del que está hecho de la esencia del alimento, y en su interior, hay otro Ātman, hecho de aliento vital; por este está lleno aquel. Este tiene, en verdad, forma de persona; según la forma de persona de aquel, así tiene forma de persona este. Su cabeza es el aliento vital [prāṇa]; el vyāna, su ala derecha; el apāna, su ala izquierda; el espacio, el cuerpo; la tierra, la parte inferior, el fundamento. Acerca de ello hay también este verso.^✦