Gazal 151 · Pasar un instante con la pena: el mundo entero no lo vale

دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد / به می بفروش دلقِ ما، کز این بهتر نمی‌ارزد به کویِ می فروشانش، به جامی بر نمی‌گیرند / زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رُخ برتاب / چه افتاد این سر ما را که خاکِ در نمی‌ارزد؟

Pasar un instante con la pena: el mundo entero no lo vale; / vende por vino nuestro sayo, que no vale más que eso. En el barrio de los vendedores de vino no lo aceptan ni por una copa: / ¡bravo por la alfombra de oración de la piedad, que no vale una copa! Mi rival me reprochó mucho: «Aparta el rostro de esta puerta». / ¿Qué le ha pasado a esta cabeza nuestra, que no vale el polvo de la puerta?^✦

شکوهِ تاجِ سلطانی که بیمِ جان در او دَرج است / کلاهی دلکش است اما به تَرکِ سر نمی‌ارزد چه آسان می‌نمود اول غمِ دریا به بوی سود / غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد تو را آن بِهْ که رویِ خود ز مشتاقان بپوشانی / که شادیِّ جهانگیری، غمِ لشکر نمی‌ارزد چو حافظ در قناعت کوش و از دنیایِ دون بگذر / که یک جو مِنَّتِ دونان دو صد من زر نمی‌ارزد

La majestad de la corona real, que lleva dentro el temor por la vida, / es un tocado atractivo, pero no vale perder la cabeza. ¡Qué fácil parecía al principio la pena del mar, con la esperanza de ganancia! / Me equivoqué, que esta tormenta no vale ni cien perlas. Lo mejor para ti es ocultar tu rostro a los que te anhelan, / pues la alegría de conquistar el mundo no vale la pena del ejército. Como Hafez, esfuérzate en la contentación y renuncia al mundo vil, / pues un grano de cebada de favor de los viles no vale doscientos man de oro.^✦