Gazal 199 · Los predicadores que se lucen en el mihrab y el púlpito

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کارِ دیگر می‌کنند! مشکلی دارم، زِ دانشمندِ مجلس بازپرس / توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟ گوییا باور نمی‌دارند روزِ داوری / کاین همه قَلب و دَغَل در کارِ داور می‌کنند

Los predicadores que se lucen así en el mihrab y el púlpito / ¡cuando se retiran a solas hacen aquella otra cosa! Tengo una duda; pregúntale al sabio de la reunión: / los que mandan arrepentirse, ¿por qué ellos mismos se arrepienten tan poco? Diríase que no creen en el día del Juicio, / pues tanta falsedad y engaño cometen en la obra del Juez.^✦

یا رب این نُودولَتان را با خَرِ خودْشان نشان / کاین همه ناز از غلامِ تُرک و اَسْتَر می‌کنند ای گدای خانِقَه، بَرْجَه که در دِیرِ مُغان / می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند حُسنِ بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کُشد / زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سَر بَر می‌کنند

Señor, a estos nuevos ricos devuélvelos a su asno, / que tanto se ufanan de su esclavo turco y de su mula. Oh mendigo del convento sufí, ¡levántate!, que en el templo de los magos / dan un agua que vuelve ricos los corazones. Su hermosura sin fin, cuantos amantes mata, / otra multitud surge de lo invisible por amor.^✦

بر درِ می‌خانهٔ عشق ای مَلَک، تسبیح گوی / کاَندر آنجا، طینَتِ آدم مُخَمَّر می‌کنند صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت / «قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر می‌کنند»

Ante la puerta de la taberna del amor, oh ángel, entona alabanzas, / porque allí se amasa la arcilla de Adán. Al alba llegaba un clamor desde el Trono; la razón dijo: / «Diríase que los santos [del cielo] se aprenden de memoria los versos de Hafez».^✦