Gazal 237 · Se me acaba el aliento y de ti no logro mi deseo

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید / فغان که بختِ من از خواب در نمی‌آید صبا به چشمِ من انداخت خاکی از کویش / که آبِ زندگیم در نظر نمی‌آید قدِ بلندِ تو را تا به بَر نمی‌گیرم / درختِ کام و مرادم به بَر نمی‌آید

Se me acaba el aliento y de ti no logro mi deseo; / ¡ay, que mi suerte no despierta del sueño! La brisa del alba me echó a los ojos un polvo de su calle / tal que el agua de la vida ya nada vale a mi vista. Mientras no estreche tu alto talle en mis brazos, / el árbol de mi deseo y mi anhelo no da fruto.^✦

مگر به رویِ دلارایِ یارِ ما ور نی / به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید مقیمِ زلفِ تو شد دل که خوش سَوادی دید / وز آن غریبِ بلاکش خبر نمی‌آید ز شَستِ صدق گشادم هزار تیرِ دعا / ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید

Salvo por el rostro encantador de nuestro Amigo, de otro modo / de ninguna manera se resuelve el asunto. El corazón se quedó a vivir en tu rizo, pues vio una comarca grata, / y de aquel forastero sufrido no llegan noticias. Desde el anillo de arquero de la sinceridad disparé mil flechas de plegaria, / pero ¿de qué sirve? Ni una da en el blanco.^✦

بسم حکایتِ دل هست با نسیمِ سحر / ولی به بختِ من امشب سحر نمی‌آید در این خیال به سر شد زمانِ عمر و هنوز / بلایِ زلفِ سیاهت به سر نمی‌آید ز بس که شد دلِ حافظ رمیده از همه کس / کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید

Me basta con contar lo de mi corazón a la brisa de la aurora, / pero, por mi suerte, esta noche no llega la aurora. En esta ilusión se acabó el tiempo de la vida, y aún / no se acaba la desgracia de tu rizo negro. Tanto se ha espantado de todos el corazón de Hafez / que ya no sale del anillo de tu rizo.