Gazal 318 · Me ves y a cada instante aumentas mi dolor

مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم / تو را می‌بینم و میلم زیادَت می‌شود هر دَم به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری / به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟ نه راه است این که بُگذاری مرا بر خاک و بُگریزی / گُذاری آر و بازم پرس تا خاکِ رَهَت گردم

Me ves y a cada instante aumentas mi dolor; / te veo y mi deseo aumenta a cada instante. No preguntas por mi estado, no sé qué te propones; / no te esfuerzas por mi remedio: ¿acaso no conoces mi dolor? No es manera esta, dejarme en el polvo y huir: / pasa de nuevo y pregunta por mí, para que me haga polvo de tu camino.

ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دَم هَم / که بر خاکم روان گَردی بگیرد دامنت گَردم فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم دَم می‌دهی تا کی؟ / دَمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جُستم / رُخَت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

No apartaré la mano de tu falda sino en la tumba, y aun entonces, / cuando pases sobre mi tumba, mi polvo prenderá tu falda. Mi aliento se ahogó de la pena de tu amor: ¿hasta cuándo me engañarás? / Has acabado conmigo y no dices: «Acabé con él». Una noche buscaba de nuevo mi corazón en la oscuridad de tu rizo; / veía tu rostro y bebía de nuevo una copa de luna creciente.^✦

کشیدم در بَرَت ناگاه و شد در تابْ گیسویت / نهادم بر لبت لب را و جان و دل فِدا کردم تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده / چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصمِ دَم سَردم

De pronto te estreché en mis brazos y tu cabellera se rizó; / puse mis labios en tus labios y ofrendé el alma y el corazón. Tú sé feliz con Hafez; ve y di al enemigo que entregue el alma: / ya que veo calidez de tu parte, ¿qué temo del enemigo de aliento frío?^✦