Gazal 324 · Aunque por su rizo se le hizo un nudo a mi asunto

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم / همچُنان چشمِ گشاد از کَرَمَش می‌دارم به طَرَب حمل مَکُن سرخیِ رویم که چو جام / خونِ دل عکس برون می‌دهد از رخسارم پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد / آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

Aunque por su rizo se le hizo un nudo a mi asunto, / aún espero de su generosidad que se desate. No atribuyas a la alegría el rojo de mi rostro, que, como la copa, / la sangre del corazón se refleja hacia fuera en mis mejillas. El velo del músico me sacará de mí; / ¡ay, si en este velo no se me da acceso!^✦

پاسبانِ حرمِ دل شده‌ام شب همه شب / تا در این پرده جز اندیشه او نَگْذارم منم آن شاعرِ ساحر که به افسونِ سخن / از نِیِ کِلک، همه قند و شِکَر می‌بارم دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب / کو نسیمی ز عنایت که کُنَد بیدارم؟

Me he hecho guardián del santuario del corazón la noche entera, / para no dejar entrar tras este velo sino su pensamiento. Yo soy aquel poeta mago que, con el hechizo de la palabra, / de la caña del cálamo hago llover todo azúcar y dulzura. El ojo de la fortuna se durmió con su cuento: / ¿dónde hay una brisa de la gracia que me despierte?^✦

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید / با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟ دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا / بجز از خاکِ درش با که بُوَد بازارم؟

Ya que no me atrevo a verte en tu paso, oh Amado, / ¿a quién diré que diga una palabra a mi Amado? Anoche decía que Hafez es todo apariencia e hipocresía: / fuera del polvo de su puerta, ¿con quién tengo yo trato?^✦