Gazal 41 · Aunque el vino da alegría y el viento esparce rosas

اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است / به بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است صُراحی‌ای و حریفی گَرَت به چَنگ افتد / به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است در آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان کن / که همچو چشمِ صُراحی، زمانه خونریز است

Aunque el vino da alegría y el viento esparce rosas, / no bebas vino al son del arpa, que el censor está alerta. Si llegan a tus manos un frasco y un compañero [de copas], / bebe con juicio, que los tiempos son sediciosos. Esconde la copa en la manga del hábito remendado, / que, como el ojo del frasco, el tiempo derrama sangre.^✦

به آبِ دیده بشوییم خِرقه‌ها از می / که موسمِ وَرَع و روزگارِ پرهیز است مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سِپِهر / که صاف این سر خُم جمله دُردی آمیز است سپهرِ بَر شده پرویزنی‌ست خون افشان / که ریزه‌اش سر کَسری و تاجِ پرویز است عراق و فارس گرفتی به شعرِ خوش حافظ / بیا که نوبتِ بغداد و وقتِ تبریز است

Lavemos del vino los hábitos con el agua de los ojos, / que es estación de piedad y tiempo de abstinencia. No busques vida dichosa del giro invertido de la esfera, / que lo claro de esta tinaja está todo mezclado con heces. La alta esfera es un cedazo que esparce sangre, / cuyas migajas son la cabeza de Cosroes y la corona de Parviz. Conquistaste Irak y Fars con tu bello verso, Hafez: / ven, que es el turno de Bagdad y la hora de Tabriz.^✦