Gazal 410 · Oh tú, a cuya estatura le sienta justa la túnica real

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو / زینتِ تاج و نگین از گوهرِ والای تو آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد / از کلاهِ خسروی رخسارِ مه‌سیمایِ تو جلوه‌گاهِ طایرِ اقبال باشد هر کجا / سایه‌ اندازد همایِ چترِ گردون‌سایِ تو

Oh tú, a cuya estatura le sienta justa la túnica real, / el adorno de la corona y del sello viene de tu noble esencia. Al sol de la victoria le da a cada instante un nuevo amanecer, / bajo el gorro regio, tu rostro de semblante de luna. El ave de la buena fortuna se luce dondequiera / que proyecta su sombra el homa de tu parasol que roza el firmamento.^✦

از رسومِ شرع و حکمت با هزاران اختلاف / نکته‌ای هرگز نشد فوت از دلِ دانای تو آب حیوانش ز منقارِ بلاغت می‌چکد / طوطیِ خوش‌لهجه یعنی کلک شکّرخای تو گرچه خورشیدِ فلک چشم و چراغ عالم است / روشنایی‌بخشِ چشم اوست خاک پای تو

De las normas de la ley religiosa y de la sabiduría, con sus mil divergencias, / jamás se le escapó un matiz a tu corazón sabio. Agua de vida le gotea del pico de la elocuencia / al loro de dulce acento, es decir, a tu cálamo que masca azúcar. Aunque el sol del cielo es ojo y lámpara del mundo, / lo que da luz a su ojo es el polvo de tus pies.

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار / جرعه‌ای بود از زلالِ جام جان‌افزای تو عرضِ حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست / راز کس مخفی نمانَد با فروغِ رایِ تو خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند / بر امیدِ عفوِ جان‌بخشِ گنه‌فرسایِ تو

Lo que Alejandro buscó y el destino no le dio / era un sorbo del agua pura de tu copa que acrecienta el alma. Exponer la necesidad en el santuario de tu majestad no hace falta: / el secreto de nadie queda oculto ante la luz de tu juicio. ¡Oh rey! En su vejez, Hafez se pone a hacer de joven, / con la esperanza de tu perdón, que da vida y borra los pecados.^✦