Gazal 427 · La vela se hizo mariposa de la lámpara de tu rostro

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه / مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود / به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟ / هزار جان گرامی فدای جانانه

La vela se hizo mariposa de la lámpara de tu rostro; / a mí, por tu estado, no me importa mi propio estado. La razón, que mandaba encadenar a los locos de amor, / con el aroma del jacinto de tu rizo se volvió loca. Si por el aroma de tu rizo el alma se fue al viento, ¿qué importa? / Mil almas preciosas sean el rescate del Amado.^✦

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش / نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت / فسون ما بر او گشته است افسانه بر آتش رخ زیبای او به جای سپند / به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

Yo, espantado de celos, caí desfallecido anoche / cuando vi a mi ídolo en manos de un extraño. ¡Cuántos ardides inventamos, y no sirvieron! / Nuestro hechizo se ha vuelto fábula para él. Sobre el fuego de su bello rostro, en lugar de ruda, / ¿quién ha visto otro grano que su lunar negro?^✦

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی / ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه مرا به دور لب دوست هست پیمانی / که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز / فتاد در سر حافظ هوای میخانه

Por la buena nueva, la vela entregó su alma a la brisa del alba en un instante, / cuando le llegó de la vela de tu rostro el salvoconducto. Tengo, en el ciclo del labio del Amigo, un pacto: / no llevar a mi lengua más que el relato de la copa. No hables de la madrasa ni de la jánaqa, porque de nuevo / ha caído en la cabeza de Hafez el anhelo de la taberna.^✦