Gazal 449 · Tú, que consientes la separación de los amantes

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب / به امیدی که در این ره به خدا می‌داری دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن / به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

Tú, que consientes la separación de los amantes, / apartas de tu lado a los enamorados: socorre también con un agua clara al sediento del desierto, / por la esperanza que tienes puesta en Dios en este camino. Te llevaste mi corazón y te lo perdoné, alma mía, pero / cuídalo mejor de lo que me cuidas a mí.

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند / ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست / عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم / از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟ حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند / سعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟

Que otros compañeros beban de nuestra copa / no lo toleramos, aunque tú lo consientas. Oh mosca, la corte del Simurg no es tu campo de vuelo: / pierdes tu honra y nos causas molestia. Por tu propia falta has quedado privado de esta puerta; / ¿de quién te quejas y por qué das gritos? Hafez, a los reyes se les pide rango a cambio de servicio; / sin haberte esforzado, ¿qué esperanza de dádiva tienes?^✦