Gazal 459 · Con este bello trazo que dibujas sobre la rosa de tu mejilla

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی / خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا / زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف / هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

Con este bello trazo que dibujas sobre la rosa de tu mejilla, / tachas la página de la rosa y del rosal. Mis lágrimas, que habitan recluidas en el harén de mi aposento secreto, / las sacas al mercado desde más allá de los siete velos. A la brisa del alba, de paso perezoso, con el aroma de tu rizo / a cada instante la pones a trabajar atada con cadenas.^✦

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست / از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود / سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟ / وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

A cada instante, con el recuerdo de aquel labio color de vino y de aquel ojo ebrio, / me arrastras de mi retiro a la casa del tabernero. Dijiste: «Tu cabeza quedará atada a la correa de mi silla»; / es cosa fácil, si tú cargas con la molestia de este peso. ¿Qué remedio le busco al corazón con tus ojos y tus cejas? / ¡Ay de este arco que tensas contra mí, que estoy enfermo!^✦

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند / ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر / می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی

Vuelve, que [esta espina] aparta de tu rostro el mal de ojo, / oh rosa fresca que retiras tu falda de esta espina. Hafez, ¿qué más pides de los bienes del mundo? / Bebes vino y tiras del rizo del Amado.