Gazal 472 · Alabo a Dios por la justicia del sultán

اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ / احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد / آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد / مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

Alabo a Dios por la justicia del sultán / Ahmad, [hijo] del jeque Oveys, [hijo] de Hasan el Iljaní. Jan hijo de jan, rey de reyes de linaje de reyes de reyes, / aquel a quien le sienta bien que lo llames el alma del mundo. El ojo, sin haberte visto, creyó en tu buena fortuna: / ¡bienvenido, oh tú, digno de tal gracia de Dios!^✦

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند / دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا / چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست / بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

Si la luna sale sin ti, la parten en dos mitades / la fortuna de Ahmad y el milagro divino. El esplendor de tu fortuna roba el corazón del rey y del mendigo; / lejos esté el mal de ojo, que eres a la vez alma y Amado. Suelta tu copete a la manera turca, que en tu estrella están / la generosidad y el empeño del Jaqán y de Gengis Jan.^✦

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم / بُعد منزل نبود در سفر روحانی از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت / حبّذا دجله بغداد و می ریحانی سر عاشق که نه خاک در معشوق بود / کی خلاصش بود از محنت سرگردانی ای نسیم سحری خاک در یار بیار / که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

Aunque estamos lejos, en tu memoria alzamos la copa: / en el viaje espiritual no hay distancia de morada. Del barro de Fars no me floreció ni un capullo de alegría: / ¡qué bello el Tigris de Bagdad y el vino de albahaca! La cabeza del enamorado que no es polvo de la puerta del amado, / ¿cuándo se librará del tormento de andar errante? Oh brisa del alba, trae polvo de la puerta del Amado, / para que Hafez ilumine con él el ojo del corazón.^✦