Gazal 73 · No hay mirada que no ilumine el fulgor de tu rostro

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست / مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آری / سِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟ / خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

No hay mirada que no se ilumine con el fulgor de tu rostro / no hay ojo que no deba favor al polvo de tu puerta Los que contemplan tu rostro son los hombres de visión, sí / no hay cabeza en la que no esté el secreto de tu cabellera Si mi lágrima delatora brotó roja, ¿qué tiene de extraño? / No hay desgarrador de velos que no se avergüence de lo que hizo^✦

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی / سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست تا دم از شامِ سرِ زلفِ تو هر جا نزنند / با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست من از این طالع شوریده بِرَنجَم ور نی / بهره‌مند از سَرِ کویت دگری نیست که نیست

Para que ni una mota de polvo se pose en tu falda al paso de su brisa / no hay camino que no inunde el torrente de mis ojos Para que en ninguna parte se hable de la noche de la punta de tu rizo / no hay alba en que no converse con la brisa del alba Yo me aflijo por esta suerte revuelta; si no, / no hay nadie más que no reciba su parte de tu calle^✦

از حیایِ لبِ شیرینِ تو ای چشمهٔ نوش / غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز / ور نه در مجلسِ رندان خبری نیست که نیست شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود / آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

Por pudor ante tu labio dulce, oh fuente de néctar, / no hay azúcar que ahora no esté anegado en agua y en sudor No conviene que el secreto salga de tras el velo; / si no, en la reunión de los libertinos no hay noticia que falte El león, en el desierto de tu amor, se vuelve zorro; / ¡ay de este camino, en el que no hay peligro que falte!^✦

آب چشمم که بر او مِنَّت خاکِ درِ توست / زیرِ صد مِنَّتِ او خاکِ دری نیست که نیست از وجودم قَدَری نام و نشان هست که هست / ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است / در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

Mi llanto, que debe favor al polvo de tu puerta, / no hay polvo de puerta que no esté bajo cien favores suyos De mi existencia queda, sí, un poco de nombre y de rastro; / si no, de tan débil, no queda allí huella ninguna Salvo este punto: que Hafez no está contento contigo, / no hay virtud que no esté en todo tu ser, de pies a cabeza