Libro I (Cap. 1): Los once años de enseñanza tras la resurrección y la estructura del Primer Misterio y del Inefable
Ⲁⲥϣⲱⲡⲉ ⲇⲉ ⲙⲛ̅ⲛ̅ⲥⲁ ⲧⲣⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ⲧⲱⲟⲩⲛ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲛ̅ ⲛⲉⲧ ⲙⲟⲟⲩⲧ (PS I, 1/1–4/9 [ⲁ̅.ⲁ.–ⲇ̅.ⲁ.])
Ⲁⲥϣⲱⲡⲉ ⲇⲉ ⲙⲛ̅ⲛ̅ⲥⲁ ⲧⲣⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ⲧⲱⲟⲩⲛ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲛ̅ [ⲁ̅.ⲁ.] ⲛⲉⲧ ⲙⲟⲟⲩⲧ ⲁⲩⲱ ⲁϥⲣ̅ ⲙⲛ̅ⲧⲟⲩⲉ ⲛ̅ ⲣⲟⲙⲡⲉ ⲉϥϣⲁϫⲉ ⲙⲛ̅ ⲛⲉϥⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲁⲩⲱ ⲉϥϯ ⲥⲃⲱ ⲛⲁⲩ ϣⲁ ⲛ ⲧⲟ‐ ⲡⲟⲥ ⲙ̅ⲙⲁⲧⲉ ⲛ̅ ⲛ̅ ϣⲣ̅ⲡ̅ ⲧⲱϣ· ⲁⲩⲱ ϣⲁ ⲛ ⲧⲟⲡⲟⲥ ⲙ̅ ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲡⲁⲓ̈ ⲉⲧ ⲡϩⲟⲩⲛ ⲙⲡⲕⲁ‐ ⲧⲁⲡⲉⲧⲁⲥⲙⲁ ⲉⲧ ⲙ̅ ⲡϩⲟⲩⲛ ⲙ̅ ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲛ̅ ⲧⲱϣ ⲉⲧⲉ ⲛⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡⲙⲉϩ ϫⲟⲩⲧⲁϥⲧⲉ ⲙ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲃⲟⲗ· ⲁⲩⲱ ⲉ ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛⲁⲓ̈ ⲉⲧ ϣⲟⲟⲡ ϩⲙ̅ ⲡⲙⲉϩ ⲥⲛⲁⲩ ⲛ̅ ⲭⲱ‐ ⲣⲏⲙⲁ ⲛ̅ⲧⲉ ⲡⲓ ϣⲟⲣⲡ̅ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧ ϩⲁ ⲧⲉ ϩⲏ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛⲓⲙ· ⲡⲓⲱⲧ ⲙ ⲡⲓⲛⲉ ⲛ̅ ϭⲣⲟⲟⲙⲡⲉ·
Y aconteció que, después de que Jesús resucitó de entre [f. 1a] los muertos, pasó once años hablando con sus discípulos y enseñándoles únicamente hasta las regiones de los Primeros Preceptos y hasta las regiones del Primer Misterio, el que está dentro del velo que se halla en el interior del Primer Precepto, que es el vigesimocuarto misterio hacia afuera y hacia abajo —los que existen en el segundo espacio del Primer Misterio, el que es anterior a todo misterio, el Padre en forma de paloma—.✦
Ⲁⲥϣⲱⲡⲉ ⲇⲉ... ⲙⲛ̅ⲧⲟⲩⲉ ⲛ̅ ⲣⲟⲙⲡⲉ (As-shōpe de... mnt-oue n-rompe): íncipit del Códice Askewianus (British Library Add. MS 5114, f. 1a). Frente a los cuarenta días de Hch 1:3, la Pistis Sophia sitúa un ciclo esotérico de once años de instrucción post-resurreccional antes de la investidura luminosa definitiva del Salvador.
ϣⲣ̅ⲡ̅ ⲧⲱϣ (shrp tōsh, «Primer Precepto / Primera Ordenanza») y ⲭⲱⲣⲏⲙⲁ (chōrēma, «espacio / receptáculo»): categorías cosmológicas superiores del pléroma luminoso por encima del Tesoro de la Luz.
ⲉⲣⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲱ ⲙ̅ⲙⲟⲥ ⲛ̅ ⲛⲉϥⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁⲓ̈ⲉⲓ̅ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲙ̅ ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ ⲉⲧⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡϩⲁⲉ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲉ ⲡⲙⲉϩ ϫⲟⲩ‐ [ⲁ̅.ⲃ.] ⲧⲁϥⲧⲉ ⲡⲉ ⲁⲩⲱ ⲉⲧⲉ ⲙ̅ⲡⲉ ⲙ̅ ⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉⲓⲙⲉ ⲁⲩⲱ ⲙ̅ⲡⲟⲩⲛⲟⲓ̈ ϫⲉ ⲟⲩⲛ̅ ⲗⲁⲁⲩ ⲙ̅ ⲫⲟⲩⲛ ⲙ̅ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ· ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲩⲙⲉⲉⲩⲉ ⲡⲉ ⲉ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲧⲕⲉⲫⲁⲗⲏ ⲙ̅ ⲡⲧⲏⲣϥ̅ ⲁⲩⲱ ⲧⲁⲡⲉ ⲛ̅ ⲛⲉⲧ ϣⲟⲟⲡ ⲧⲏⲣⲟⲩ‐ ⲁⲩⲱ ⲛⲉⲩⲙⲉⲉⲩⲉ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡϫⲱⲕ ⲛ̅ ⲛ̅ ϫⲱⲕ ⲧⲏⲣⲟⲩ· ⲉⲃⲟⲗ ϫ̅ⲉ ⲛⲉⲣⲉ
Y Jesús decía a sus discípulos: «Yo he salido de aquel Primer Misterio, que es el último misterio, esto es, el vigesimocuarto [f. 1b]». Y los discípulos no sabían ni comprendían que existiera algo en el interior de aquel misterio, sino que pensaban respecto de aquel misterio que él era la cabeza del Todo y la cumbre de todos los seres que existen; y pensaban que él era la consumación de todas las consumaciones, porque✦
ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ... ⲡϩⲁⲉ ⲙ̅ ⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ («el Primer Misterio... el último misterio»): paradoja jerárquica del sistema de la Pistis Sophia: visto desde el interior del Inefable hacia afuera, el Primer Misterio es el vigesimocuarto y último de los misterios emanados, pero respecto del cosmos inferior es el Primero y origen de toda revelación.
ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲱ ⲙ̅ⲙⲟⲥ ⲛⲁⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲃⲉ ⲧⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅‐ ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉⲧ ⲕⲱⲧⲉ ⲉ ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲛ̅ ⲧⲱϣ ⲙⲛ̅ ⲛϯⲟⲩ ⲛ̅ ⲭⲁⲣⲁⲅⲙⲏ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲡⲛⲟϭ ⲛ̅ ⲟⲩⲟⲉⲓⲛ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲡϯⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲁⲣⲁⲥⲧⲁⲧⲏⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲡⲉ ⲑⲏ‐ [ⲃ̅.ⲁ.] ⲥⲁⲩⲣⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ̅ ⲙ̅ ⲡⲟⲩⲟⲉⲓⲛ. ⲁⲩⲱ ⲟⲛ ⲉⲛⲉ ⲙ̅ⲡⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲱ ⲉ ⲛⲉϥⲙⲁⲑⲏⲑⲏⲥ ⲙ̅ ⲡⲥⲱⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣϥ̅ ⲛ̅ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲛⲟ[ϭ ⲛ̅] ⲛ̅ ⲁϩⲟⲣⲁⲧⲟⲥ ⲙⲛ̅ ⲡϣⲟⲙⲛ̅ⲧ̅ ⲛ ⲧⲣⲓⲇⲩⲛⲁⲙⲓⲥ ⲙⲛ̅ ⲡϫⲟⲩⲧⲁϥⲧⲉ ⲛ̅ ⲁϩⲟ‐ ⲣⲁⲧⲟⲥ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲧⲟⲡⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲁⲓⲱⲛ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲧⲁⲝⲓⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̅ ⲑⲉ ⲉⲧ ⲟⲩⲥⲏⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲙ̅ⲙⲟⲥ ⲛⲁⲓ̈ ⲉⲧⲉ ⲛ̅ⲧⲟⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲉ ⲡⲣⲟⲃⲟⲗⲟⲟⲩⲉ ⲙ̅ ⲡⲛⲟϭ ⲛ̅ ⲁϩⲟ‐ ⲣⲁⲧⲟⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲁⲅ̇ⲅⲉⲛⲛⲏⲧⲟⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩ‐ ⲁⲩⲧⲟⲅⲉⲛⲏⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲅⲉⲛⲛⲏⲧⲟⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩ‐ ⲫⲱⲥⲧⲏⲣ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲭⲱⲣⲓⲥⲥⲩⲛⲍⲩⲅⲟⲥ ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅
Jesús les había dicho acerca de aquel misterio que él es el que rodea al Primer Precepto y a las Cinco Impresiones y a la Gran Luz y a los Cinco Auxiliares y a todo el Tesoro [f. 2a] de la Luz. Y además, Jesús no había dicho a sus discípulos toda la expansión de todas las regiones del Gran Invisible, ni de los Tres de Triple Potencia, ni de los Veinticuatro Invisibles, ni de todas sus regiones, ni de sus eones, ni de todos sus órdenes tal como están desplegados —los cuales son las emanaciones del Gran Invisible—, ni de sus Ingénitos, ni de sus Autógenos, ni de sus Engendrados, ni de sus Luminarias, ni de sus Sin-Consorte, ni de✦
ϯⲟⲩ ⲛ̅ ⲭⲁⲣⲁⲅⲙⲏ (tiou n-charagmē, «Cinco Impresiones / Sellos grabados») y ϯⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲁⲣⲁⲥⲧⲁⲧⲏⲥ (tiou m-parastatēs, «Cinco Auxiliares / Asistentes»): hipóstasis mediadoras situadas entre el Primer Precepto y el Tesoro de la Luz.
ⲡⲛⲟ[ϭ ⲛ̅] ⲛ̅ ⲁϩⲟⲣⲁⲧⲟⲥ (p-no[c n]-n-ahoratos): los corchetes en el texto copto reproducen la restitución editorial de Schwartze y Schmidt sobre una rasura del pergamino.
ⲛⲉⲩⲁⲣⲭⲱⲛ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ· ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩϫⲟⲉⲓⲥ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲁⲣⲭⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ. ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲇⲉ‐ ⲕⲁⲛⲟⲥ ⲙⲛ̅ ⲛⲉⲩⲗⲓⲧⲟⲩⲣⲅⲟⲥ ⲙⲛ̅ ⲛ̅ ⲟⲓⲕⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ [ⲃ̅.ⲃ.] ⲛ̇ⲧⲉ ⲛⲉⲩⲥⲫⲁⲓⲣⲁ· ⲁⲩⲱ ⲙⲛ̅ ⲛ̅ ⲧⲁⲝⲓⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲟⲩⲁ ⲡⲟⲩⲁ ⲙ̅ⲙⲟⲟⲩ· ⲁⲩⲱ ⲉⲛⲉ ⲙ̅ⲡⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲱ ⲉ ⲛⲉϥ‐ ⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲙ̅ ⲡⲥⲱⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣϥ̅ ⲛ̅ ⲛⲉ ⲡⲣⲟⲃⲟⲗⲟⲟⲩⲉ ⲙ̅ ⲡⲉ ⲑⲏⲥⲁⲩⲣⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉⲩⲧⲁⲝⲓⲥ ⲛ̅ ⲑⲉ ⲉⲧ ⲟⲩⲥⲏⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲙ̅ⲙⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̅ ⲛⲉⲩ‐ ⲥⲱⲧⲏⲣ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̅ⲡⲟⲩⲁⲁⲡⲟⲩⲁ ⲛ̅ ⲑⲉ ⲉⲧ ⲟⲩⲟ ⲙ̅ⲙⲟⲥ· ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲟⲟⲥ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲙ̅
sus Arcontes, ni de sus Potestades, ni de sus Señores, ni de sus Arcángeles, ni de sus Ángeles, ni de sus Decanos, ni de sus Liturgos, ni de todas las mansiones [f. 2b] de sus esferas, ni de todos los órdenes de cada uno de ellos. Y Jesús no había dicho a sus discípulos toda la expansión de las emanaciones del Tesoro, ni sus órdenes tal como están desplegados; ni les había dicho sus Salvadores según el orden de cada uno tal como son; ni les había dicho qué✦
ⲇⲉⲕⲁⲛⲟⲥ (dekanos) y ⲗⲓⲧⲟⲩⲣⲅⲟⲥ (litourgos): préstamos griegos de la astrología helenística egipcia integrados en la urdimbre arcontológica de las esferas celestes.
ⲫⲩⲗⲁⲝ ⲡⲉⲧ ϩⲓⲣⲛ̅ ⲧⲟⲩⲉⲓ ⲧⲟⲩⲉⲓ ⲧ̇ⲟ̇ⲩ̇ⲉ̇ⲓ̇ ⲙ̅ ⲡⲉ ⲑⲏ‐ ⲥⲁⲩⲣⲟⲥ ⲙ̅ ⲡⲟⲩⲟⲉⲓⲛ· ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ⲙ̅ ⲡⲧⲟⲡⲟⲥ ⲛ̅ ⲥⲱⲧⲏⲣ ⲛ̅ ϩⲁⲧⲣⲉⲉⲩ. ⲉⲧⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡⲁⲗⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲁⲗⲟⲩ· ⲁⲩⲱ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ⲙ̅ ⲡⲧⲟⲡⲟⲥ ⲙ̅ ⲡϣⲟⲙⲛ̅ⲧ ⲛ̅ ϩⲁⲙⲏⲛ ϫⲉ ⲉⲩⲥⲏⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ· ⲁⲩⲱ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ [ⲅ̅.ⲁ.] ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡϯⲟⲩ ⲛ̅ ϣⲏⲛ ⲥⲏⲣ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟ‐ ⲡⲟⲥ· ⲟⲩⲇⲉ ⲡ‐ⲕⲉ‐ⲥⲁϣϥ̅ ⲛ̅ ϩⲁⲙⲏⲛ ⲉⲧⲉ ⲛ̅ⲧⲟⲟⲩ ⲛⲉ
guardián está junto a cada [puerta] del Tesoro de la Luz; ni les había dicho la región del Salvador Gemelo, que es el Niño del Niño; ni les había dicho la región de los Tres Amén, en qué regiones están desplegados; ni les había dicho [f. 3a] hacia qué región están extendidos los Cinco Árboles; ni tampoco los Siete Amén, que son✦
ⲥⲱⲧⲏⲣ ⲛ̅ ϩⲁⲧⲣⲉⲉⲩ, ⲉⲧⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡⲁⲗⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲁⲗⲟⲩ («Salvador Gemelo, que es el Niño del Niño»): entidad pleromática vinculada a la tradición bautismal setiana y a los libros de Jeú.
ⲧⲟⲩⲉⲓ ⲧⲟⲩⲉⲓ ⲧ̇ⲟ̇ⲩ̇ⲉ̇ⲓ̇: los puntos superpuestos en el manuscrito copto indican cancelación de la tercera repetición por el propio escriba.
ⲧⲥⲁϣϥⲉ ⲛ̅ ⲫⲱⲛⲏ ϫⲉ ⲁϣ ⲡⲉ ⲡⲉⲩⲧⲟⲡⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲑⲉ ⲉⲧ ⲟⲩⲥⲏⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲙ̅ⲙⲟⲥ ⲁⲩⲱ ⲉⲛⲉ ⲙ̅ⲡⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲱ ⲉ ⲛⲉϥ‐ ⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡϯⲟⲩ ⲙ̅ ⲡⲁⲣⲁⲥⲧⲁⲧⲏⲥ ⲟ̅ ⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲩⲡⲟⲥ ⲏ̅ ⲛ̅ⲧ ⲁⲩⲛ̅ⲧⲟⲩ ϩⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ· ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁ ⲡⲛⲟϭ ⲛ̅ ⲟⲩⲟⲉⲓⲛ ⲥⲱⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ϩⲉ· ⲏ̅ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁⲩⲛ̅ⲧϥ̅ ϩⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ· ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲱ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ⲙ̅ ⲡϯⲟⲩ ⲛ̅ ⲭⲁⲣⲁⲅⲙⲏ ⲟⲩⲇⲉ ⲉⲧⲃⲉ ⲡϣⲟⲣⲡ̅ ⲛ̅ ⲧⲱϣ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁⲩⲛ̅ⲧⲟⲩ ϩⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ· ⲁⲗⲗⲁ ϩⲁⲡⲗⲱⲥ ⲛⲉϥ‐ ϣⲁϫⲉ ⲛⲙ̅ⲙⲁⲩ ⲙ̅ⲙⲁⲧⲉ ⲡⲉ ⲉϥϯ ⲥⲃⲱ ⲛⲁⲩ ϫⲉ [ⲅ̅.ⲃ.]
las Siete Voces, cuál es su región según el modo en que están desplegados. Y Jesús no había dicho a sus discípulos de qué figura son los Cinco Auxiliares, o desde qué región fueron traídos; ni les había dicho de qué manera se expandió la Gran Luz, o desde qué región fue traída; ni les había dicho acerca de las Cinco Impresiones, ni acerca del Primer Precepto, desde qué región fueron traídos, sino que simplemente hablaba con ellos enseñándoles tan solo que [f. 3b]
ⲥⲉϣⲟⲟⲡ· ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲉⲩⲥⲱⲣ ⲉⲃⲟⲗ ⲙⲛ̅ ⲧⲁⲝⲓⲥ ⲛ̅ⲧⲉ ⲛⲉⲩ‐ ⲧⲟⲡⲟⲥ ⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲟⲟⲥ ⲉ ⲣⲟⲟⲩ ⲡⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲑⲉ ⲉⲧ ⲟⲩ‐ ϣⲟⲟⲡ ⲙ̅ⲙⲟⲥ· ⲉⲧⲃⲉ ⲡⲁⲓ̈ ⲣⲱ ⲙ̅ⲡⲟⲩⲉⲓⲙⲉ ϫⲉ ⲟⲩⲛ̅ ⲕⲉ ⲧⲟⲡⲟⲥ ϣⲟⲟⲡ ⲫⲟⲩⲛ ⲙ̅ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ· ⲁⲩⲱ ⲉⲛⲉ ⲙ̅ⲡϥ̅ϫⲟⲟⲥ ⲉ ⲛⲉϥⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁⲓ̈ⲉⲓ̅ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲛ̅ ⲁϣ ⲛ̅ ⲧⲟⲡⲟⲥ ϣⲁⲛϯⲉⲓ̅ ⲉ ϩⲟⲩⲛ ⲉ ⲡⲙⲩⲥ‐ ⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ. ϣⲁⲛϯⲡⲣⲟⲉⲗⲑⲉ ⲉⲃⲟⲗ ⲛ̅ ϩⲏⲧϥ̅· ⲁⲗⲗⲁ ⲉϣⲁϥϫⲟⲟⲥ ⲛⲁⲩ ⲉϥϯ ⲥⲃⲱ ⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲛ̅ⲧ ⲁⲓ̈ⲉⲓ̅ ⲉⲃⲟⲗ ⲙ̅ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ ⲉⲧⲃⲉ ⲡⲁⲓ̈ ϭⲉ ⲛⲉⲩ‐ ⲙⲉⲉⲩⲉ ⲉ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡϫⲱⲕ ⲛ̅ ⲛ̅ ϫⲱⲕ ⲧⲏⲣⲟⲩ· ⲁⲩⲱ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲧⲕⲉⲫⲁⲗⲏ ⲙ̅
existen, pero su expansión y el orden de sus regiones no se los había dicho tal como son. Por esta razón, pues, no sabían que existía también otra región en el interior de aquel misterio. Y tampoco había dicho a sus discípulos: «¿De qué región he salido hasta entrar en aquel misterio y hasta proceder fuera de él?», sino que, al enseñarles, solía decirles: «Yo he salido de aquel misterio». Por eso, pues, pensaban acerca de aquel misterio que él era la consumación de todas las consumaciones, y que él era la cabeza del
[ⲇ̅.ⲁ.] ⲡⲧⲏⲣϥ̅· ⲁⲩⲱ ϫⲉ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉ ⲡⲗⲏⲣⲱⲙⲁ ⲧⲏⲣϥ̅· ⲉⲡⲓ‐ ⲇⲏ ⲉϣⲁⲣⲉ ⲓ̅ⲥ̅ ϫⲟⲟⲥ ⲉ ⲛⲉϥⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲡⲙⲩⲥ‐ ⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ ⲛ̅ⲧⲟϥ ⲡⲉⲧ ⲕⲱⲧⲉ ⲉ ⲛⲓ ⲡⲧⲏⲣϥ̅· ⲛⲉⲛⲧ ⲁⲓ̈ϫⲟⲟⲩ ⲉ ⲣⲱⲧⲛ̅ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲓⲛ ⲙ̅ ⲡⲉ ϩⲟⲟⲩ ⲉⲛⲧ ⲁⲓ̈ⲁⲡⲁⲛⲧⲁ ⲉ ⲣⲱⲧⲛ̅ ϩⲉⲱⲥ ϣⲁ ϩⲟⲩⲛ ⲉ ⲡⲟⲟⲩ ⲛ̅ ϩⲟⲟⲩ· ⲉⲧⲃⲉ ⲡⲁⲓ̈ ϭⲉ ⲛⲉⲣⲉ ⲙ̅ ⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲙⲉⲉⲩⲉ ⲡⲉ ϫⲉ ⲙⲛ̅ ⲗⲁⲁⲩ ϣⲟⲟⲡ ⲙ̅ ⲫⲟⲩⲛ ⲙ̅ ⲡⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲧⲙ̅ⲙⲁⲩ:
[f. 4a] Todo, y que él era la plenitud [pléroma] entera; puesto que Jesús había dicho a sus discípulos: «Aquel misterio es el que rodea a aquel Todo del que les he hablado en su totalidad desde el día en que me encontré con ustedes hasta el día de hoy». Por esta causa, pues, los discípulos pensaban que no existía nada en el interior de aquel misterio.✦
ⲡⲗⲏⲣⲱⲙⲁ (plērōma): préstamo del griego πλήρωμα («plenitud / totalidad divina»), conservado tal cual en el copto sahídico del códice.
Fuente del texto original: Texto copto sahídico del Códice Askewianus (British Library Add. MS 5114), según las ediciones de M. G. Schwartze y J. H. Petermann (Berlín, 1851) y Carl Schmidt (Copenhague, 1925), dominio público. Transcripción digital de Milan Konvicka, proyecto Marcion, https://marcion.sourceforge.net/gnosis/pistis-sophia.html, licencia GPL.