Taittirīya Upaniṣad · 2.3

प्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्याः पशवश्च ये । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात्सर्वायुषमुच्यते । सर्वमेव त आयुर्यन्ति । ये प्राणं ब्रह्मोपासते । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात्सर्वायुषमुच्यत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य । तस्माद्वा एतस्मात्प्राणमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य यजुरेव शिरः । ऋग्दक्षिणः पक्षः । सामोत्तरः पक्षः । आदेश आत्मा । अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥

Los dioses respiran siguiendo al aliento vital, y también los hombres y los animales. El aliento vital, en verdad, es la vida de los seres; por eso se le llama «vida entera». Alcanzan la vida completa quienes veneran el aliento vital como Brahman. El aliento vital, en verdad, es la vida de los seres; por eso se le llama «vida entera». De este [aliento] es este mismo el Ātman encarnado, el que lo era del anterior. Distinto del que está hecho de aliento vital, y en su interior, hay otro Ātman, hecho de mente; por este está lleno aquel. Este tiene, en verdad, forma de persona; según la forma de persona de aquel, así tiene forma de persona este. Su cabeza es el Yajus; el Ṛc, su ala derecha; el Sāman, su ala izquierda; la instrucción [ādeśa], el cuerpo; los Atharvāṅgirasas, la parte inferior, el fundamento. Acerca de ello hay también este verso.^✦